moggabloggið

http://linumadur.bloggar.is/

Nelgdi tvo tengla á nýja töflu hér til vinstri. Fleiri koma síðar.

Ég sá tvö lömb fæðast í vor, það var undursamlegt og lyktinni gleymi ég aldrei. Ekki var ég til neins gagns enda voru ljósmæðurnar Halla og tengdó fullfærar um að sinna kindinni sem bar og lömbum hennar. Þær hagræddu óléttu rollunni og ráku forvitnar gimbrar í burt, svo fylgdust þær vel með og sýndu snarræði þegar nýborið lamb virtist verða undir bumbu móður sinnar. Skyndilega sveif Halla tvo metra í loft og langs og Mæja tengdó tók heljarstokk í rollubúrið og lyfti áður óléttu kindinni upp fyrir höfuð sér meðan Halla greip lambið og hlúði að því. Á meðan bakkaði ég og gætti þess að stíga ekki í skít en af honum var talsvert, og tuggði myntulauf sem ég tróð síðan upp í nasirnar á mér, til að krydda ilminn af rolluburðinum. Svo kúgaðist ég aðeins þegar á mig skvettist legvatn í hamaganginum og fékk aðsvif þegar rollan tók til við að lepja alla slímu af ull lamba sinna. Þarna fékk ég aðeins nasaþef af störfum bóndans við að koma upp kótilettum. Og ef tækifæri gefst mun ég síðar slá, raka, smala, slátra og hvetja hrútana þegar hleypt er á eins og við köllum það í sveitinni. Þetta rifjaðist upp fyrir mér þegar ég las eða heyrði í útvarpi einhvern róg þess efnis að það væri bóndanum að kenna að verðið á súpukjöti og lambalærum sé hátt eins og raun er. Þeir sem til þekkja vita vel að svo er ekki og tilfinning mín er sú að mikill minnihluti þjóðarinnar hugsi bóndanum þegjandi þörfina þegar greiddar eru tæplega 4000 kr. fyrir miðlungs lambalæri. Enn fremur finnst mér líklegra að flestir séu þakklátir þeim sem hafa yrkt jörðina og fætt okkur í gegnum aldirnar. Og ef einhverjir eru að misskilja umhverfi sitt og telji bændur bagga á þjóðfélaginu finnst mér réttast að leiðrétta það sem allra fyrst. Líklegast geri ég það í sér skjali undir matvælafræði-tenglunum, nánar síðar.

Nóg að gera í síðustu viku og s.l. helgi. Fór í Langadalsá með pabba og fengum við 1 lax og tvöfölduðum þar með veiðitölur sumarsins, en enginn fiskur er í ánni. Að því loknu kláraði ég ferðina vestur á Ísafjörð og mændi á frumburð Hafdísar og Shirans sem nýlega kom í heiminn. Hvítvoðungurinn er með fríðari börnum sem ég hef séð, með sýslumannshöfuð og dásamlegt andlitsfall. Aftur á móti á það ekki að koma á óvart því foreldrarnir hafa útlitið með sér og ávöxtur ástar þeirra hlaut að verða augnayndi eins og raun varð.

 

Daginn eftir mætti ég í brúðkaup og að þessu sinni voru það Heiða og Tumi Jóhannsbörn sem giftu sig. Eins og svo oft áður þegar ég fer í kirkjulegar athafnir með Höllu og vinkonum hennar heyri ég lítið hvað presturinn mælir vegna gráts og ekkasoga. Ég náði þó útgangspunkti ræðunnar og jáunum tveimur sem ég kom sérstaklega til heyra, athöfnin var góð. Svo var veisla og þar var dansað, drukkið og étið að góðum sið.

 

Nú á eftir eigum við, ég, afi, Haddi og Alli (ef hann kemst) tvær stangir í Reykjadalsá, og veðurspáin: STORMVIÐVÖRUN. Getur ekki verið betra !

Sælla er að gefa en þiggja, stendur skrifað og er satt og rétt. Við þekkjum öll sæluna sem fylgir því að fá góða gjafir frá vinum og vandamönnum um jól og aðra tyllidaga. En engu síðri er tilfinningin sem hríslast um kroppinn þegar einhver nákomin getur ekki leynt gleði sinni yfir góðri gjöf sem við höfum gefið. Ég minnist þess einnig að hafa fundið fyrir jákvæðum hræringum innanbrjósts þegar ein gjöf mín var greinilega afspyrnu slöpp og óviðeigandi en sá sem við tók, reyndi allt hvað hann gat til þess að láta mér líða vel.

Undanfarið hefur borið meira á því en oft áður að fólk og  fyrirtæki hafa gefið til baka hluta af hagnaði sínum til góðgerðamála af ýmsu tagi.  Þykja nokkrir hundrað þúsund kallar tíðindi og líklegt að forseti og fylgdarlið mæti, til þess að skála og mæra velgjörðirnar.

Þeir sem hafa verið mest áberandi undanfarið eru sérstaklega tveir einstaklingar sem sitja  í hásæti mikils ríkisdæmis þeir Björgúlfur eldri og Jóhannes í Bónus. Ímynd þeirra er líka að mörgu mjög góð, þá hefur Jóhannes m.a. hlotið verðlaun ísfiskrar alþýðu og Björgúlfur þykir krúttlegur, kómískur kall sem gefur alltaf hundrað sinnum meira en allir í landssöfnunum. Íslendingum hefur alltaf þótt sárt að sjá aðra græða, þess vegna þurfa fleiri auðmenn að taka þá kollega til fyrirmyndar til að bæta ímynd sína. Þá myndi þjóðin líta allt öðrum augum á gróðafyriræki eins og banka og ,,group”-fyrirtækin. Og annað sem skiptir öllu máli, þeir sem minna mega sín , sem njóta góðgjörðanna, fá meira.

 

Það versta sem gat komið fyrir íslenska þjóð var velgmegun, gull og gengi. Örstutt er síðan að við þurftum að berjast blóðug við válynd veður, örbrigð og sult. En eðlið sem hjálpaði okkur þá og er ríkt í okkur enn, hefur snúist gegn okkur. Íslendingar eru hrafnar, tækifærissinnar og veikir fyrir því sem glitrar en seigir að finna eitthvað til að kroppa í þegar þrengir að, harðfisk, pung og jafnvel skó. Þegar gengið hækkaði eins og rísandi sól og bílar og fleiri útlendar vörur glitruðu sagði hrafnseðlið til sín og þjóðin hamstraði í hreiðrið sitt glingur. En eins og sólin þá sest gengið og þá glitrar ekki á glingrið. Þannig viðheldur hrafnseðlið viðskiptahalla sem aftur grefur undan gengi krónunnar. Þjóðarskútan er í eðli sínu ekki hönnuð fyrir íslenskt lundarfar, stýrið er of lítið. Við viljum draga seglin hátt í miklum vindi, en lendum svo alltaf í því að það rifnar og silgt er í strand. Þá er okkur tamast að laga leka, sauma og bíða eftir næstu hviðu. Hrafninn hefur gaman af því að safna glingri þegar nóg er um æti, en hann vílar það ekki fyrir sér að éta frosinn, sjálfdauðan hrút ef svo ber undir. Þetta reddast, verðbólgudraugurinn er að verða kunnulega leiðilegur eins og fullur frændi, en það rennur af honum.

--Tillaga 1: Nauðsynlegt er að koma Hnífsdal sem allra, allra fyrst í þjóðbraut á nýjan leik. Ef Ísafjörður á að heita byggðarkjarni Vestfjarða er það frumforsenda að samgöngur á milli suður- og norðurhluta kjálkans séu tryggðar allt árið. Berjast þarf til síðasta blóðdropa fyrir bættum samgöngum

-Tillaga 2: Gagnrýna skal kvótakerfið á uppbyggilegan hátt og hafna sóknarmarkskerfi því auðveldara er að stýra veiðum með því að telja kíló en daga. Halda áfram að ýta undir rannsóknir og þróun tengdar sjávarútvegi, þar er vettvangur nýliðunar.

--Tillaga 3: Leita skal allra leiða til þess að Náttúruundrið Vestfirðir, Hnífsdalur og nágrenni verði öllum kunn, erlendis sem innanlands.

--Tillaga 4: Gera Hnífsdal og nágrenni að svæði sem vekur áhuga og nýtist ferðamönnum allan ársins hring. Leggja skal áherslu að koma í veg fyrir ofálag á land og lýð um háannatíðir.

--Tillaga 5: Bjóða heildarlausnir í menntun í nánasta umhverfi Hnífsdals, allt frá námi í leikskólum til doktorsnáms, iðnám þarf að efla.

--Tillaga 6: Vinna ýtarlega og góða skýrslu sem metur áhættu, arðsemi og ábata af stóriðju þekkingar og þróunar í Hnífsdal. Í ljósi hennar koma með kröfur um fjárfestingar sambærilegum þeim er aðrir landshlutar hafa hlotið frá hinu opinbera, stutt ótvíræðum rökum, tölum og útreikningum.

Nánari greiningar á þessu er hér http://www.blog.central.is/linumadur?page=viewPage&id=840861

UFFS, University of Food and Fisheries Science. Hnífsdalur, Iceland.

Ég legg til að UFFS verði stofnaður hið fyrsta og það í Hnífsdal.

Mannvinurinn, fiðlusnillingurinn og einkabróðir minn Halldór Sveinsson fæddist 5 maí 1988 og hefur því náð þeim merka áfanga að verða lögráða. Það eru því ríflega 18 ár síðan bak mitt stóð bert, viðkvæmt fyrir hinum köldu og þungu straumum í lífsins ólgusjó.

Hversu mikið kraftaverk mér fannst hann vera, þegar í fékk hann fyrst í fangið er erfitt að lýsa með orðum, en ég gleymi því aldrei.  Skyndilega var sem ég hefði verið sveipaður herðaslá sem mögnuð væri með ofurkröftum. Bak mitt var ekki lengur bert, ég var ekki lítill lengur, ég var orðinn ofurmenni….og  ég varð Stóribróðir.

Kryptonítin eru víða, straumar lífsins oft þungir og kaldir og veikja öflugustu ofurmenni. Dagar mínir sem Stóribróðir hafa því verið misjafnir undanfarin 18 ár. Þetta er krefjandi hlutverk, en ég vona að ég hafi staðið mig þokkalega.

Kvaðirnar sem fylgja herðaslánni ofurmögnuðu eru aftur á móti litlar sé litið til þess hversu góð gjöf hún er. Ég get alltaf haldið í hana, snúið henni gegn mótlæti og flogið yfir þyngstu þrautir, svo mögnuð er hún.

Halldór færði mér himneska gjöf þegar hann fæddist, ofurkrafta sem aðeins er hægt að nýta á jákvæðan hátt. Því fagna ég á  þessum degi innilegar en alla aðra daga og þakka fyrir mig.

 

Doddi.

 

Farfuglarnir eru komnir og hefur talsvert borið á fuglaflensu, sér í lagi við Höfn og Vík í Mýrdal. 1 maí s.l, drapst hópur álfta á flugi yfir baráttugöngu verkalýðsins á Vík með þeim afleiðingum að blóð, fuglaæla og drit dreifðist yfir mannfjöldann, en aldrei hafa jafn margir gengið gönguna og í ár. Saursýni hafa verið tekin úr öllum íbúum, sem flestir hafa flensueinkenni, til að staðfesta hvort um sé að ræða H5N1 stofn flensunnar.

            1 maí hátíðin á Höfn var haldin innandyra og sluppu margir Hafnarar við ofankomu grágæsa sem flöttust út á stéttum bæjarins eftir að hafa drepist á flugi. Andapaté á ristuðum brauðteningum með dilli, hindberjum og dass af hvítlaukssalti sem var á boðstólnum fyrir hátíðargesti reyndist ílla mengað af E.coli og H5N1. Hefur það þegar verið staðfest.

 

Impregillo sem hugðist reisa Kárahnjúkavirkjun er farið á hausinn. Berlusconi hefur haft fyrirtækið undir sæng og kodda hjá sér undanfarin ár og fyrirtækið ekki borgað neina skatta. ,,Það er komið að skuldadögum” Segir Romano Prodi .

Starfsmenn fyrirtækisins, verktakar og undirverktakar verða allir farnir í byrjun júní, þegar þeir hafa lokið við að rífa niður öll mannvirki og selja upp í skuldir. Hreinsunarstarf á heiðinni er óframkvæmanlegt um óákveðinn tíma þar sem mikið ber á flensu-smituðum andfuglum og almennri hættu við vinnusvæði virkjunarinnar. Ekkert fyrirtæki treystir sér til þess að reisa nýja virkjun eða stöðvarhús í ótta við minnkandi almenningsálit ef farið væri af stað í framkvæmdir. 

 

Halldór Ásgrímsson skrifaði undir viljayfirlýsingu þess efnis að auðgað úran frá Íran yrði nýtt til kjarnorkuframleiðslu á Austurlandi til að næg orka fyrir álver fáist eftir að Kárahnjúkavirkjun var blásin af í kjölfar gjaldþrots. Halldór er væntanlegur heim 25 júní með úran.

 

Geir Hilmar Haarde utanríkisráðherra er staddur í Camp David og staðfesti þar vilja íslensku þjóðarinnar til þess að sprengja Íran í klessu. Loftárásir hefjast 23 júní.

 

De Danske Bank hefur eignast meirahluta í Baugi og ráðandi hlut í KB-banka.

 

28 apríl 1937 í borginni Al-Awja, fæðir einstæð og harmi sprungin Subha Tulfah al-Mussallat dreng sem hún nefnir ,,sá er andspænis”. Hálfu ári fyrir fæðingu drengsins deyr faðir hans eða hverfur og stuttu seinna deyr 13 ára bróðir hans úr krabbameini. Í kjölfar fæðingarinnar þjáist Subha Tulfah af þunglyndi og reynir sjálfsmorð, óvitinn ,,sá er andspænis” er sendur í fóstur hjá frænda sínum Khairallah Talfah.

Fram kom í könnun sem gerð var fyrir Ásgeir Hannes Eiríksson að 33% Íslendinga væru jákvæðir gagnvart stofnun þjóðernisflokks sem hefði það að aðalmarkmiði að hefta straum innflytjenda.

Ég hef áhyggjur af þessu, ég verð bara að segja það.

Auðveldara væri að merkja X við flokk sem hefði það markmið að gera útlendingum auðvelt, þægilegt og gott að koma hingað til að, búa, starfa, læra og kenna. Flokkur sem myndi leggja allt í sölurnar til þess að íslenskt þjóðfélag myndi aldrei mismuna og einangra fólk sem hefur aðra trú, tungu, siði og venjur en hvítir víkingar.

Samfélagið krefst þess að við séum grönn og falleg.Vegna þess höfum eg og Guðni opnað baráttsíðu gegn fitupúkanum.

Tengill til vinstri Þjáðar fitubollur

Ég fór akandi til Vestfjarða síðastliðnu helgi, með í för var Halla María Halldórsdóttir hirðir minn og húsfreyja. Það var sumarfæri og spáin hljóðaði upp á tæplega 10 stig með þurri golu, þ.a. keðjurnar voru látnar liggja eftir í geymslunni, ásamt snjóskóflunni og neyðarblysum.

Á örskotsstundu vorum við kominn í Ögur, ekkert mál, rétt um 4 klst, í mesta lagi 3-4 geisladiskar og nokkrar hrotur í Höllu og bara BINGO, maður er mættur.

Það var notalegt í sveitinni og foreldrar Höllu kunna vel listina að stjana og Maja líklegast með þeim betri sem ég þekki í stjaninu. Ég veit hvað ég segi þegar kemur að stjani, því ég tek vel á móti stjani og hef verið stjanaður af hinum og þessum í mörg ár. Enda dekraður með afbrigðum og stórbeinóttur.

Kúvending varð á afstöðu minni til jólaköku, sem áður var eitthvað á þessa leið. Rétt rúmlega fitandi brauð með brenndum rúsínum, ekkert spes má slafra því í sig með kaffi og smalafroðu. EN ég held að ég hafi aldrei látið upp í mig annað eins kaffibrauð og jólakakan sem Mæja bar á borð. Um leið og ég skar mér sneið (maður verður nú að fá sér, ekki vera dóni hjá tengdó hugsaði ég þá), vissi ég að hér var engin venjuleg jólakaka á ferð. Hún molnaði rétt mátulega undan hnífnum ólíkt örðum jólakökum sem brotna á ólystugan hátt. Ilmurinn af henni þegar ég bar hana að vitum mér var ógleymanlegur, angan af marsipani og sætum rjóma (kom mér þægilega á óvart), svo í lokin snert af lítið brenndri rúsínu, bara örlítið, mátulegt, fullkomið. Ég tók nokkuð stóran bita, á stærð við tepoka og byrjaði að tyggja. Þá kom fróunin, þá kom sprengjan, nákvæmlega tvær komma þrjár rúsínur fylgdu með bitanum, ekki brenndar , ekki harðar, heldur lunga mjúkar og sætar. Marsipanið sem var nokkuð áberandi í lykt, kom alls ekki of kröftugt inn í bragðið, heldur á hárréttum tíma, eins og það væri að leiða rúsínurnar um bragðlaukana, hoppandi og hlægjandi,, gleði. Ég fékk mér strax annan bita, ég bara trúði þessu ekki og þá varð ég fullnægður, áferðin engu lík. Mylsnur hennar, ekki til þess gerðar að hlaupa í berkjur og valda hóstaköstum, heldur til þess að rúlla um tunguna í skemmtilegum leik, sætur rjómi, nýbökuð kleina og rúlla til baka, rúsína/vínber, nýmjólk, kardimomma og hungangssmjör…. Ég át rúmlega hálfa jólaköku strax eftir matinn og meira til eftir að hjónin fóru að sofa.

Ég hélt að þetta væri einstakt tilfelli, að Mæja hafi grísað saman góðri jólaköku, þær eru ekki svona góðar hugsaði ég. Hún er farin, hún er búin, ég át hana.

Sunnudags-eftirmiðdaginn á leiðinni suður eftir ómótstæðilega dvöl fyrir vestann, í Hnífsdalnum og Ögri, stoppuðum við í kaffi hjá Halldóri og Mæju. Bara til að segja hæ og bæ og fá smá koffín í kropp.

Þarna var önnur, Mæja hafði bakað aðra og miklu stærri. Ég óttaðist hana, fékk mér ekki strax, vildi ekki sverta minningu hinnar undursamlegu sem ég lýsti hér áður…… Síðan stóðst ég ekki freistinguna……..Fékk mér sneið og hún var betri…. Ég varð orðlaus, máttvana og varla fær um að keyra.. En gerði það nú samt.